Przesłuchana Dyskografia: Prince (USA)

Prince Rogers Nelson (ur. 7 czerwca 1958 w Minneapolis, zm. 21 kwietnia 2016 w Chanhassen) – amerykański muzyk, piosenkarz, kompozytor i autor tekstów, przedstawiciel wielu stylów, w tym R&B, funk, jazz, soul, rock, disco i pop. Należał do najbardziej nowatorskich i ekscentrycznych postaci na amerykańskiej scenie popowej i rockowej. Nazywany „Księciem Popu”, wpłynął znacząco na rozwój muzyki rozrywkowej i był jedną z głównych postaci sceny muzycznej, zwłaszcza w latach 90. XX wieku[2]. Był postrzegany jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci sceny muzycznej[3]. Jego zachowanie na scenie i ubiór początkowo były uważane za obsceniczne[4]. Uznawany przez prasę także za symbol seksu i artystę, który ukształtował swoją karierę, często walcząc z przyjętymi praktykami muzycznymi. Był uważany za wirtuoza gitary elektrycznej, grał także na instrumentach klawiszowych i perkusyjnych. Od swojego debiutu w 1978 wydał ponad 40 albumów, które szacunkowo rozeszły się w ponad 100 mln egzemplarzy na świecie[6]. Za sprzedaż albumów w USA otrzymał jedną diamentową płytę, jedną poczwórnie platynową, sześć podwójnie platynowych, siedem platynowych i osiem złotych. Do jego największych przebojów należą: „Little Red Corvette”, „When Doves Cry[w innych językach]”, „Let’s Go Crazy[w innych językach]”, „Purple Rain”, „Raspberry Beret”, „Kiss”, „U Got the Look[w innych językach]”, „Batdance[w innych językach]”, „Cream” i „The Most Beautiful Girl in the World[w innych językach]”. Poza działalnością solową współpracował z innymi artystami. Występował na scenie m.in. z Eryką Badu, Alicią Keys czy Stevie’em Wonderem. Był producentem albumu Like a Prayer (1989) Madonny i współpracował przy tworzeniu płyty Kate Bush pt. The Red Shoes (1993). W swoich repertuarach utwory autorstwa Prince’a mieli m.in. Tom Jones i Sinéad O’Connor („Nothing Compares 2 U”). Na wielu płytach powtarza się informacja Produced, arranged, composed and per4med by Prince (na niektórych słowo „Prince” zastępuje love symbol) uzupełniana czasem nazwą współpracującej grupy muzyków ...and The Revolution (do ok. 1986) i ...with The New Power Generation. 1978 For You 1979 Prince 1980 Dirty Mind 1981 Controversy 1982 1999 1984 Purple Rain 1985 Around the World in a Day 1986 Parade 1987 Sign ‘O’ the Times (album podwójny) 1987 The Black Album (oficjalnie wydany dopiero w 1994) 1988 Lovesexy 1989 Batman 1990 Graffiti Bridge 1991 Diamonds and Pearls 1992 O(+> 1993 The Hits/The B-Sides (album potrójny kompilacyjny) 1993 Goldnigga (jako New Power Generation) 1994 The Beautiful Experience (jako O(+>) (EP) 1994 Come 1995 The Gold Experience (jako O(+>) 1995 Exodus (jako New Power Generation) 1996 Music From The Motion Picture Girl 6 1996 Chaos & Disorder (jako O(+>) 1996 Emancipation (jako O(+>, album potrójny) 1997 Crystal Ball (jako O(+>, album potrójny) 1998 New Power Soul (jako New Power Generation) 1999 The Vault... Old Friends 4 Sale 1999 Rave Un2 the Joy Fantastic (jako O(+>) 2000 Rave In2 the Joy Fantastic 2001 The Very Best Of Prince (kompilacja) 2001 The Rainbow Children 2002 One Nite Alone... 2002 One Nite Alone... Live! (pierwszy oficjalny album koncertowy, potrójny) 2003 Xpectation 2003 C-Note (dostępny tylko przez internet) 2003 N.E.W.S (4 utwory instrumentalne) 2004 The Chocolate Invasion (dostępny tylko przez internet) 2004 The Slaughterhouse (dostępny tylko przez internet) 2004 Musicology 2006 3121 2006 Ultimate 2007 Planet Earth 2009 Lotusflow3r 2009 MPLSound 2010 20Ten 2014 Art Official Age 2014 Plectrum Electrum (z zespołem 3rd Eye Girl) 2015 HITNRUN Phase One 2015 HITNRUN Phase Two 2018 Piano and a Microphone 1983 (album pośmiertny) 2019 Originals (album pośmiertny) Śmierć Zmarł 21 kwietnia 2016 z powodu przedawkowania silnego środka przeciwbólowego o nazwie fentanyl[167]. Jego ciało odnaleziono w windzie w jego posiadłości Paisley Park. 23 kwietnia 2016 jego zwłoki poddano kremacji w czasie uroczystego prywatnego pogrzebu w Paisley Park w Chanhassen w stanie Minnesota[167]. Nie sporządził testamentu, dlatego administratorem jego majątku po śmierci został Bremer Trust, a w 2017 administrowanie przejął Comerica Bank[169]. Dziedzictwo Cztery z albumów Prince’a (Dirty Mind, 1999, Purple Rain, Sign o’ the Times) znalazły się na Liście 500 albumów wszech czasów według dwutygodnika „Rolling Stone”. Prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama nazwał go „ikoną kreatywności”. Powiedział także, że: „on i jego żona dołączają się do milionów jego fanów z całego świata”. Prince był inspiracją dla wielu innych wykonawców. Otwarcie o wpływie jego twórczości na zainteresowanie muzyką mówił m.in. Timbaland. Twórczością muzyka inspirowali się także The Neptunes i OutKast. Covery utworów Prince’a wykonywali m.in. Chaka Khan, Tom Jones, The Art of Noise, Sinéad O’Connor i Miles Davis[172]. Maya Rudolph i Gretchen Lieberum w 2011 założyły zespół Princess grający covery piosenek Prince’a.