The Who – angielski zespół rockowy założony w 1964 roku w Londynie, związany z subkulturą modsów i swingującym Londynem, a częściowo także z ruchem hippisowskim oraz protopunkiem.
Grupa uchodzi za jedną z najbardziej wpływowych formacji rockowych; obok The Beatles, The Kinks oraz The Rolling Stones zaliczana bywa do wielkiej czwórki tzw. „brytyjskiej inwazji”. Często określana mianem „jednego z najbardziej żywiołowych oraz intensywnych zespołów w historii rocka” (one of the most turbulent and intense acts in the genre’s history). Zwłaszcza we wczesnych latach działalności muzyka The Who uznawana była za najgłośniejszy oraz najbardziej buntowniczy spośród ówczesnych aktów muzycznych, tym samym wyznaczając standardy dla późniejszej sceny hardrockowej oraz punkowej. Twórczość The Who wprowadziła również muzykę rockową na pułap ważnego społecznie medium, w którym wyrażał się głos pokolenia.
Klasyczny skład grupy (1964–1978) współtworzyli Pete Townshend, Roger Daltrey, Keith Moon i John Entwistle. Od lat 80. rolę perkusisty pełnił Kenney Jones, wcześniej członek zespołu Small Faces. Muzyka grupy The Who słynęła z zamiłowania do eksperymentowania brzmieniem. Przypisuje jej się prekursorstwo względem szeregu gatunków, takich jak punk rock, hard rock, rock stadionowy, synth pop, power pop, art rock, rock garażowy, opera rockowa, rock koncepcyjny, rock albumowy, brit pop, rock alternatywny, new wave, meta-rock, a nawet rock eksperymentalny oraz doom metal. Pionierski wkład The Who w muzykę rockową obejmował również świadome korzystanie ze gitarowego sprzężenia zwrotnego (zwłaszcza podczas koncertów na żywo), wprowadzenie power chordów, użycie wzmacniaczy Marshalla oraz syntezatorowej kompozycji algorytmowej (m.in. Baba O’Riley, Won’t Get Fooled Again, Eminence Front czy I’ve Known No War).
Sławę przyniosła zespołowi pochodząca z debiutanckiego albumu piosenka My Generation (1965), która dzięki frazie: „mam nadzieję, że umrę zanim się zestarzeję” (I hope I’ll die before get old), stała się jednym z hymnów młodzieży kontrkulturowej, a później także punktem odniesienia dla artystów punkowych. Dalsze losy grupy wiązały się ze środowiskiem londyńskiej cyganerii pop artowej. Czołowym osiągnięciem The Who okazał się jednak hardrockowy album Who’s Next (1971) oraz dwie opery rockowe, Tommy (1969) i Quadrophenia (1973), które snują opowieść o zbuntowanym młodym indywidualiście poszukującym sensu życia. Piętno na refleksyjnych piosenkach grupy odcisnęły poszukiwania duchowe Pete’a Townshenda, w tym zwłaszcza jego fascynacja rozmaitymi wariantami filozofii Wschodu, chrześcijańską mistyką oraz sufizmem. Townshenda zalicza się przy tym do grona najbardziej utalentowanych tekściarzy rockowych.Zespołowi przypisuje się prekursorstwo względem szeregu gatunków, takich jak punk rock, hard rock, rock stadionowy, synth pop, power pop, art rock, rock garażowy, opera rockowa, rock koncepcyjny, rock albumowy, brit pop, rock alternatywny, new wave, meta-rock[14][82.1], a nawet rock eksperymentalny oraz doom metal[1][100][101][11]. Pionierski wkład The Who w muzykę rockową obejmował także:
świadome i kontrolowane wykorzystanie gitarowego sprzężenia zwrotnego (zwłaszcza podczas koncertów na żywo)[220];
wprowadzenie power chordów[27][221];
użycie wzmacniaczy Marshalla[220];
syntezatorowej kompozycji algorytmowej (m.in. Baba O’Riley, Won’t Fooled Again, Eminence Front czy I’ve Known No War)[222][123.2].
Agresywna i mocna muzyka The Who wywarła znaczący wpływ na takie formacje jak Cream, The Jimi Hendrix Experience, Led Zeppelin], Deep Purple, Rush lub The Jam. W tym kontekście stały się zresztą znane wypowiedzi Townshenda, który zarzucał grupie Led Zeppelin kopiowanie szeregu rozwiązań wprowadzonych przez The Who na przełomie lat 60. i 70.Niektórzy krytycy muzyczni są zdania, że wizerunek sceniczny Roberta Planta był inspirowany Rogerem Daltreyem
W 1990 roku grupa The Who została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame jako „formacja, którą wielu uznaje za pretendenta do miana największego zespołu rockowego wszech czasów” (prime contenders, in the minds of many, for the title of World’s Greatest Rock Band). Ceremonii przewodził oraz laudację wygłosił zespół U2. Singiel My Generation oraz albumy Tommy i Who’s Next zostały również wprowadzone do Grammy Hall of Fame. W 2001 roku grupa otrzymała nagrodę Grammy Lifetime Achievement Award za „wybitny wkład na polu nagrywania muzyki”, a w 2005 roku wprowadzono ją do UK Music Hall of Fame.
W 2008 roku Pete Townshend oraz Roger Daltrey zostali odznaczeni nagrodą Kennedy Center Honors.
12 sierpnia 2012 roku grupa wystąpiła w ceremonii zamknięcia XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie.
My Generation (1965)
A Quick One (1966)
The Who Sell Out (1967)
Tommy (1969)
Who’s Next (1971)
Quadrophenia (1973)
The Who By Numbers(1975)
Who Are You (1978)
Face Dances (1981)
It’s Hard(1982)
Endless Wire (2006)
Who (2019)
Komentarze
Prześlij komentarz