To był zwykły przypadek (2025) reż. Jafar Panahi

Zarys fabuły To, co zaczyna się jako drobny wypadek, uruchamia lawinę narastających konsekwencji. Opis filmu To był zwykły przypadek Małżeństwo z kilkuletnią córką wraca wieczorem do domu, ale awaria samochodu zmusza ich do udania się do warsztatu. Jeden z mechaników proponuje pomoc. Drugi, przyglądający się z oddali Vahid (Vahid Mobasheri), rozpoznaje w kliencie komisarza irańskiej policji, który torturował go w trakcie przesłuchań po antyrządowych protestach. Vahid ciągle utyka, a przez ból pleców i uszkodzone nerki porusza się z nieukrywanym trudem. Wierzy, że nie skrzywdziłby muchy, ale czy żądza zemsty nie okaże się silniejsza?To kino subtelne, nieoczywiste. Niektórych może znużyć swoją powolnością, ale uważny widz dostrzeże, że ta „zwyczajność” to tylko zasłona dymna – pod nią kryją się pytania o to, jak jedno zdarzenie może rozedrgać całe życie. Panahi znów mówi o świecie ograniczeń i cenzury, ale robi to z poziomu mikro: rodziny, relacji, prywatnego cierpienia. Bez transparentów, za to z cichym bólemOczywiście, że to film ważny i politycznie wręcz kluczowy, ale najbardziej urzekło mnie opowiedzenie tej historii w lekkim, niby czarnokomediowym tonie przez 3/4 metrażu. Dzięki temu moment, w którym zorientujemy się, że nie ma tu się z czego śmiać, uderza po mordzie dwa razy mocniej. Końcowe minuty prześladują.