Przesłuchane Dyskografie: The Mahavishnu Orchestra (USA)

The Mahavishnu Orchestra – zespół jazzrockowy założony w 1971 roku przez gitarzystę i kompozytora Johna McLaughlina. Istniał do 1976 r. Reaktywowany w latach 1984–1987. Pierwszy skład (1971–1973) Zespół McLaughlina miał dopełnić basista i klawiszowiec. Początkowo jako basistę planowano zatrudnić Miroslava Vitouša. Ten zaangażowany w projekt Joe Zawinula odmówił i polecił Ricka Lairda (basistę Buddy’ego Milesa i Briana Augera) oraz dobrego przyjaciela z rodzinnej Czechosłowacji – Jana Hammera. John McLaughlin znał Ricka Lairda z zespołu Brian Auger Group. Grali w nim razem pomiędzy lutym a październikiem 1964 roku. W 1971 ostatecznie uformował się zespół w składzie: John McLaughlin – gitara elektryczna Jerry Goodman – skrzypce elektryczne Jan Hammer – piano fendera, moog, fortepian Rick Laird – gitara basowa Billy Cobham – perkusja Nazwa Mahavishnu pochodzi od imienia McLaughlina, które nadał mu jego duchowy mistrz – Śri Chinmoy. Złożony z szerzej nieznanych w USA muzyków zespół nie mógł liczyć na długie sesje nagraniowe i drogą kampanię reklamową. Nagrywanie pierwszego LP trwało zaledwie 2 dni (przeważnie jest to kilkanaście dni, w przypadku bardziej kapryśnych artystów potrafi to ciągnąć się nawet miesiącami). Oprócz tego, że muzycy nie posiadali najdroższego sprzętu, również technicy nie potrafili do końca poradzić sobie z przetworzeniem dźwięku, który charakteryzowała jedna cecha – był, jak na tamte czasy, nieprawdopodobnie głośny. Wydany pod koniec 1971 r. album „The Inner Mounting Flame” nie odbiła się szerokim echem, muzyków czekała długa i intensywna trasa koncertowa oraz wygrywanie publiczności od supportowanych zespołów (m.in. Emerson, Lake and Palmer oraz Frank Zappa). Prawdziwym sukcesem okazało się dopiero wydanie w 1973 roku drugiego albumu zatytułowanego „Birds of Fire” z tytułowym hitem. Fenomenem było uplasowanie się płyty na 15 miejscu pop listy Billboard w USA. Czysto instrumentalna fuzja jazzu i rocka, pozbawiona chwytliwych motywów i nadających się do tańca utworów (i niepuszczana w popularnych radiostacjach), zdołała konkurować z takimi gwiazdami jak Aretha Franklin, Stevie Wonder czy Elton John. Ich sukces miał ogromny wpływ na całą branżę jazz-rocka w Stanach Zjednoczonych, bo przetarł szlak, który umożliwił wypłynięcie na szerokie wody innym gwiazdom tego nurtu, takim jak Return to Forever Chicka Corei i Weather Report (w którym grali m.in. Joe Zawinul i Wayne Shorter). Istniała jednak zasadnicza różnica między tym co zespół prezentował na 40-minutowych krążkach i między trwającymi po 1,5–2,5 godziny koncertami, na których przedstawiali pełnię swoich improwizacyjnych możliwości. Już w 1972 roku McLaughlin proponował wydawnictwu Columbia album na żywo (a konkretnie – koncert z Cleveland w Ohio, znany fanom z bootlegowego obiegu jako „Wild Strings). Jednak dopiero popularność grupy w 1973 roku umożliwiła realizację tych planów i wydanie płyty „Between Nothingness & Eternity”, na której znalazły się 3 nowe utwory zagrane na żywo. Koniec 1973 roku przynosi rozwiązanie pierwszego składu grupy. Jednym z powodów była specyficzna koegzystencja muzyków wyczerpanych długimi miesiącami tras koncertowych, brak czasu na wspólne komponowanie i wewnętrzne spory. Skład rozsypuje się podczas sesji nagraniowych w Trident Studio w Londynie. Drugi skład (1974–1975) W 1974 r. skład zespołu przedstawiał się następująco: John McLaughlin – gitara Jean-Luc Ponty – skrzypce, Gayle Moran – instrumenty klawiszowe i śpiew Ralphe Armstrong – gitara basowa Narada Michael Walden – perkusja oraz: Steve Kindler – skrzypce Carol Shive – skrzypce, śpiew Russell Tubbs – saksofony Philip Hirschi – wiolonczela Bob Knapp – flet, trąbka, flugelhorn, śpiew Trzeci skład i rozwiązanie zespołu (1975–1976) W 1975 r. Stu Goldberg zastąpił Moran; zespół opuścił też Jean-Luc Ponty. Wkrótce potem zespół rozpadł się, a John McLaughlin założył akustyczną grupę Shakti, grająca muzykę hinduską. Czwarty skład (1984) W 1984 r. John McLaughlin podjął próbę reaktywowania zespołu w składzie: John McLaughlin – gitary Billy Cobham – perkusja (1984) Danny Gottlieb – perkusja (1984–1986) Bill Evans – saksofon, Mitchell Forman – instrumenty klawiszowe, Jonas Hellborg – gitara basowa, Grupa w tym składzie nagrała dwie płyty (Mahavishnu i Adventures in Radioland) Dyskografia 1971 – The Inner Mounting Flame 1973 – Birds of Fire 1973 – Between Nothingness and Eternity 1974 – Apocalypse 1975 – Visions of Emerald Beyond 1976 – Inner Worlds 1980 – The Best of Mahavishnu Orchestra 1984 – Mahavishnu 1986 – Adventures in Radioland 1999 – The Lost Trident Sessions („pośmiertne” wydanie studyjnych nagrań z 1973 r.)