Epitafium: Urszula Tauer (ur. 24 Kwietnia 1921 - zm. 4 lipca 2026)

Urszula Tauer, z domu Krafft, ps. „Ala” (ur. 24 kwietnia 1921 we Lwowie, zm. 4 lipca 2026) – polska żołnierz Armii Krajowej, łączniczka i kurierka tej formacji, uczestniczka powstania warszawskiego, pułkownik Wojska Polskiego w stanie spoczynku. Życiorys Dzieciństwo i wczesna młodość Urszuli Tauer były związane z dwoma miastami: Lwowem, gdzie przyszła na świat w rodzinie polsko-niemieckiej, oraz Bydgoszczą. Do tego drugiego ośrodka trafiła jako dwulatka, wychowując się tam pod skrzydłami dziadka, który był zdeklarowanym zwolennikiem Józefa Piłsudskiego[1][2]. W roku 1939 pomyślnie ukończyła szkołę średnią, uzyskując maturę. We wrześniu 1939 roku okupanci niemieccy dokonali egzekucji jej dziadka na Starym Rynku w Bydgoszczy[4][2]. Propolska działalność i nastawienie krewnych stały się powodem jej aresztowania przez tajną policję III Rzeszy w 1940 roku. Po odzyskaniu wolności zdecydowała się na potajemną i wbrew prawu okupanta ucieczkę do stolicy. W 1941 roku Urszula Tauer złożyła przysięgę wojskową, wstępując w szeregi Związku Walki Zbrojnej. Oprawa językowa (posługiwanie się niemczyzną) pozwoliła jej na realizację niebezpiecznych zadań kurierskich, włączając w to wyprawy do stolicy Niemiec. Na początku 1944 roku powierzono jej stery nad sekcją legalizacyjną, w której wytwarzano fałszywe dokumenty tożsamości na potrzeby podziemnych wysłanników. W tym samym roku uzyskała awans na stopień podporucznika. Podczas powstania warszawskiego operowała w Śródmieściu, pełniąc funkcję łączniczki przy Komendzie Głównej Armii Krajowej. Drugiego dnia walk odniosła rany. Następnie została uwięziona pod gruzami zbombardowanego budynku. W toku dalszych działań wojennych zajmowała się m.in. nawigacją oddziałów w podziemnych kolektorach ściekowych[8]. W tym okresie posługiwała się tożsamością konspiracyjną jako Kaczyńska[7]. Upadek powstania skutkował jej uwięzieniem w punkcie rozdzielczym w Pruszkowie, jednak udało jej się uciec z pociągu deportacyjnego zmierzającego do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Dalszy czas spędziła w formacjach partyzanckich, a do rodzinnej Bydgoszczy powróciła w drugiej połowie lat 60. 24 kwietnia 2026 roku szef resortu obrony narodowej uhonorował ją awansem do stopnia pułkownika Wojska Polskiego w stanie spoczynku. Zmarła 4 lipca 2026 roku dożywszy 105 lat.