Harald V (ur. 21 lutego 1937 w Skaugum, zm. 28 sierpnia 2026 w Oslo) – król Królestwa Norwegii od 17 stycznia 1991 roku. Wywodzi się z dynastii Glücksburgów. Jest pierwszym władcą norweskim urodzonym na norweskiej ziemi od 567 lat
Następca tronu
21 września 1957 roku ojciec Haralda zasiadł na norweskim tronie jako Olaf V, a sam Harald został księciem koronnym (następcą tronu)[6].
Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej rozpoczął studia w Oksfordzie. Tam w latach 1960–1962 uczęszczał na wykłady z nauk społecznych, historii i ekonomii w Balliol College.
Trzykrotnie (w 1964, 1968 i 1972) startował jako żeglarz na igrzyskach olimpijskich
Król Norwegii
Olaf V zmarł na zawał serca 17 stycznia 1991 roku. W tej sytuacji Harald, jako następca tronu, w wieku 53 lat wstąpił na norweski tron i postanowił kontynuować dewizę swojego ojca i dziadka – „Alt for Norge” (pol. „Wszystko dla Norwegii”).
W 1992 roku ustanowił Kong Olav Vs kreftforskningspris – nagrodę badawczą przyznawaną corocznie przez Norweskie Towarzystwo Onkologiczne badaczowi, który wyróżnił się swoim zaangażowaniem naukowym w walce z rakiem. Jest to najwyższa nagroda przyznawana przez Norweskie Towarzystwo Onkologiczne.
Miał raka pęcherza moczowego w 2003 roku i zwężenie aorty w 2005 roku.
Poparcie Norwegów dla monarchii sięga ok. 80% Powszechnie uważa się, że król bardzo dobrze wykonuje swoje obowiązki i jest bardzo lubiany. Trond Norén Isaksen, norweski historyk, szukając przyczyny tego stanu rzeczy, powiedział: „Myślę, że empatia, jaką okazuje ludziom, jest ważnym powodem, dla którego jest tak popularny. Ludzie troszczą się o niego. Widać to, gdy był chory. Było wielu, którzy martwili się o to, jak sobie radzi. To nie jest oczywista sprawa”. Na początku 2022 roku podjęto jednak próbę uczynienia z Norwegii republiki. Inicjatorką obalenia monarchii była Anette Trettebergstuen, która zaledwie rok wcześniej przysięgała wierność królowi, obejmując stanowisko ministra kultury i równości płci. Ostatecznie parlament w głosowaniu opowiedział się za utrzymaniem monarchii. Wydarzenie to było jednak przedmiotem debaty publicznej – miały miejsce również różnego rodzaju manifestacje poparcia dla rodziny królewskiej. Sama Anette Trettebergstuen tłumaczyła po przegranym głosowaniu: „Kocham norweską rodzinę królewską i uważam, że wspaniale jest spotykać się z królem i księciem koronnym”. Wielu członków parlamentu wyraziło swoje poparcie dla monarchii i negatywnie oceniło próbę jej obalenia. Poparcie dla rodziny królewskiej w wyniku tego wydarzenia umocniło się i nadal – według przeprowadzonych później sondaży – wynosiło 84%.
W lutym 2024 roku, podczas prywatnego pobytu wakacyjnego w Malezji z małżonką, Harald doznał problemów zdrowotnych (początkowo podawano, że chodzi o infekcję) i trafił do szpitala na wyspie Langkawi, gdzie wszczepiono mu tymczasowy rozrusznik serca. Następnie, po powrocie do Norwegii specjalnie wysłanym samolotem medycznym, otrzymał stały rozrusznik serca.
W lutym 2026 roku, podczas pobytu wakacyjnego na Wyspach Kanaryjskich, norweski monarcha został hospitalizowany na Teneryfie i poddany leczeniu infekcji skóry na jednej z nóg. Leczenie przebiegło bez żadnych komplikacji a Harald w niedługim czasie został wypisany ze szpitala i kontynuował wakacje wraz z małżonką. 17 sierpnia 2026 roku król został przyjęty do Szpitala Uniwersyteckiego w Oslo w związku z chorobą krwi. Zgodnie z wydanym wówczas przez Pałac Królewski komunikatem, hospitalizacja władcy była konsekwencją prowadzonego w ostatnich tygodniach leczenia go kortyzonem z powodu niedokrwistości hemolitycznej. W trakcie trwania hospitalizacji, podczas której u Haralda wykryto bakterie we krwi i rozpoczęto terapię antybiotykami, jego syn pełnił rolę regenta 27 sierpnia 2026 roku w oficjalnym komunikacie Pałac Królewski poinformował, że stan zdrowia króla uległ znacznemu pogorszeniu
(Rumunia, 1999)
Krzyż Wielki Udekorowany Wielką Wstęgą Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (Włochy, 2001)
Order Podwiązki (Wielka Brytania, 2001)
Order Podwójnego Białego Krzyża I klasy (Słowacja, 2010)
Order za Wybitne Zasługi (Słowenia, 2011)
Wielki Order Króla Tomisława z Wstęgą i Wielką Gwiazdą Poranną (Chorwacja, 2011)
Order Gwiazdy Białej I klasy z Łańcuchem (Estonia, 2014)
Łańcuch Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna, 2018)
Łańcuch Orderu Zasługi (Chile, 2019)
Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia)
Wielki Łańcuch Orderu Krzyża Południa (Brazylia)
Order Stara Płanina (Bułgaria)
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja)
Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja)
Order Złotego Runa (Hiszpania)
Łańcuch Orderu Karola III (Hiszpania)
Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Lwa Niderlandzkiego (Holandia)
Wielka Wstęga Orańskiego Orderu Domowego (Holandia)
Order Złotej Arki (Holandia)
Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Sokoła Islandzkiego (Islandia)
Łańcuch z Orderem Chryzantemy (Japonia)
Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Al-Husajna ibn Alego (Jordania)[33]
Wielki Krzyż ze Złotym Łańcuchem Orderu Witolda Wielkiego (Litwa)
Order Domowy Złotego Lwa Nassau (Luksemburg)
Krzyż Wielki Orderu Zasługi Adolfa de Nassau (Luksemburg)
Komandor Krzyża Wielkiego z Łańcuchem Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa)
Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Wojskowego Świętego Jakuba od Miecza (Portugalia)
Krzyż Wielki Orderu Wojskowego Avis (Portugalia)
Wielki Łańcuch Orderu Infanta Henryka (Portugalia)
Krzyż Wielki Orderu Dobrej Nadziei (RPA)
Order Królewski Serafinów (Szwecja)
Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Chula Chom Klao (Tajlandia)
Krzyż Wielki z Łańcuchem Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej (Węgry)
Odznaczenia niepaństwowe
Złoty Order Olimpijski (MKOl ,1994)
Komentarze
Prześlij komentarz