George „Buddy” Guy (ur. 30 lipca 1936) – amerykański gitarzysta i wokalista bluesowy i rockowy. Przedstawiciel bluesa chicagowskiego. Sześciokrotny laureat nagrody Grammy.
Życiorys
Był jednym z kilkorga dzieci Sama i Sabel Guyów. Na gitarze nauczył się grać samodzielnie. Wybrał bluesa, muzykę, w której ideą jest improwizacja.
Zawodową karierę muzyczną rozpoczął w 1950 r. w Baton Rouge, stolicy Luizjany. W tamtym czasie największy wpływ na niego miała muzyka Muddy’ego Watersa, pioniera elektrycznego bluesa. On sam był natomiast wzorem dla Jimiego Hendriksa.
Muzyka
Był pionierem wykorzystania sprzężenia zwrotnego w muzyce. Już w 1959 r. stosował je w czasie koncertów. Jednak nie mógł przekonać do swojego stylu muzycznego Leonarda Chessa, właściciela firmy Chess, który nie pozwalał mu na dokonywanie nagrań z wykorzystywaniem tego efektu. Dopiero sukces grupy Cream spowodował, że zrozumiał swój błąd[3].
W 1960 r. dołączył do plejady gwiazd legendarnej wytwórni Chess Records. Pracował z takimi legendami, jak Muddy Waters, Willie Dixon, Sonny Boy Williamson II i Little Walter, Howlin’ Wolf. Po dwóch latach nagrał album Stone Crazy, który na listach R&B zajął 12. miejsce. Pod koniec 1960 r. Buddy odszedł z Chess Records i rozpoczął pracę w Vanguard Records. Dla niej właśnie powstały takie albumy, jak A Man and the Blues, This Is Buddy Guy i Hold That Plane.
W 1970 The Rolling Stones zaprosili go do wspólnych występów podczas ich europejskiej trasy. Jego kariera rozkwitła podczas odrodzenia bluesa w latach 1980–1990, szczególnie od momentu, gdy Eric Clapton zaprosił go na prestiżową imprezę wszystkich gwiazd bluesowych "24 Nights". W 1989 r. Buddy otworzył w Chicago własny klub "Buddy Guy's Legends", który stał się miejscem kultowym dla wielbicieli bluesa. W 1991 r. Eric Clapton zaprosił Buddy’ego na występ w londyńskim "Royal Albert Hall". Koncert ten zaowocował intratnym kontraktem z wytwórnią Silverstone Records.
Kolejnym wspaniałym albumem artysty okazał się krążek Damn Right, I've Got the Blues. Natchnieniem dla tej płyty byli tacy gitarzyści, jak Jeff Beck, Eric Clapton i Mark Knopfler. Buddy zadedykował znajdujący się na niej utwór "Rememberin' Stevie" swemu staremu przyjacielowi Steviemu Rayowi Vaughanowi. W 1994 powstał kolejny album Slippin In.
W 2003 został sklasyfikowany na 30. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone.
14 marca 2005 r. dołączył do Rock and Roll Hall of Fame.
Przez bluesowych krytyków album Sweet Tea z 2001 r. został uznany w styczniu 2010 r. za „najlepszy album bluesowy 10-lecia”.
Jeff Beck: Nie byłoby Jeffa Becka czy Erica Claptona, czy Jimiego Hendriksa, gdyby nie było ciebie. My zawsze słuchamy ciebie.
Albumy:
Left My Blues in San Francisco (1967)
A Man and the Blues (1968)
Hold That Plane! (1972)
The Blues Giant / Stone Crazy! (1979)
Breaking Out (1980)
DJ Play My Blues (1982)
Damn Right, I've Got the Blues (1991)
Feels Like Rain (1993)
Slippin' In (1994)
Heavy Love (1998)
Sweet Tea (2001)
Blues Singer (2003)
Bring 'Em In (2005)
Skin Deep (2008)
Living Proof (2010)
Rhythm & Blues (2013)
Born to Play Guitar (2015)
The Blues Is Alive and Well (2018)
The Blues Don't Lie (2022)
Ain't Done with the Blues (2025)
with Junior Wells
Hoodoo Man Blues (1965)
Chicago / The Blues / Today!, Vol. 1 (1966)
It's My Life, Baby! (1966)
Coming at You (1968)
Buddy and the Juniors (1970, also with Junior Mance)
Southside Blues Jam (1970)
Play the Blues (1972)
Pleading the Blues (1979)
Going Back (1981)
Alone & Acoustic (1991)
Better Off with the Blues (1993)
with Phil Guy
Buddy & Phil (1981)
The Red Hot Blues of Phil Guy (1982)
Bad Luck Boy (1983)
All Star Chicago Blues Session (1994)
He's My Blues Brother (2006)
with Memphis Slim
Southside Reunion (1971)
Komentarze
Prześlij komentarz